“Ах, эта родинка меня с ума свела…”
Біздің еліміз ақын-жырауларға өте бай ғой. Кімде-кім екі томдық «Бес ғасыр жырлайды» кітабын көрген болса, бұған дәлел іздемес. Жалпы бізде бұрын биге қарағанда айтыс өнері жақсы дамыған деп айтады. Сол себептен, би жөнінен сәл қалып келеміз, алайда соңғы жылдары «Қаражорға» биін жандандырып, ұлттық би статусына енгізбекші.
Ақындарымыз нені ғана жырламаған, өмірдің әділетсіздігін, ар-ұят, білім, махаббаттың тәттілігін-ащылығын, жалпы қозғалмай қалған тақырып жоқ шығар… Алайда бір ғана музадан нәр алып, ғашық болып, жалғыз бір аруға арналған өлеңдерден кітап шығарған ақындар кемде-кем. Солардың бірі – Жұматай Жақыпбаев.
Мен осы ақын жайлы алғаш «Айқын» газетінен оқыған болатынмын. Сол бір мақалада Жұматай ағамыздың Ләйлә есімді аруға ғашық болып, көптеген өлеңдер жазғаны жайында жазылған болатын. Ақынның музасына айналған аруды танымақ болып, тілші Ләйлә қызды, қазірде келіншекті іздеп, сонау Мәскеуге барып қайтқан. Сөйтсе ақынның музасы орыс жігітіне тұрмысқа шығып, Мәскеуде тұрады екен. Жұматай ақынның өзіне арнап шығарған бірнеше өлеңдері барына хабардар екенін айтады. Алайда ол ақынмен бар-жоғы үш-ақ рет оңаша кездесіп, бір рет қана (!) тілдескен көрінеді. Соған қарамастан, ақынның Ләйлә аруға арнап, көптеген өлеңдер жинағымен «Ләйлә» атты кітаптың шығаруына кедергі болған жоқ.
Жалғасы ““Ах, эта родинка меня с ума свела…”” »




